Er was eens
een mooie jonge vrouw genaamd Belle
ging wonen in een vreemd en magisch kasteel.
Daar raakte ze bevriend met
het kasteelpersoneel van betoverde objecten,
die, net als hun meester, het Beest,
eens mens waren geweest.
Maar nu leefden ze allemaal onder een vloek
die enkel door de kracht van de liefde ongedaan kon worden gemaakt.
Naarmate hun vriendschap groeide,
hoopten ze dat Belle misschien degene was
die kon leren van een Beest te houden
en hen Aldus kon verlossen van de vloek.
Chandeliera, je ziet er stralend uit.
Samen met Lumière zijn jullie het perfecte licht.
"Zicht," zeg je? En wat heeft
ons zicht hiermee te maken?
"Licht," Chandeliera. het perfecte licht.
Uh, wat? Nou, waarom zei je dat
dan niet meteen?
Dus het moeten wij twee zijn, eh?
Zou dat niet prachtig zijn?
Natuurlijk, madame.
En stuur 20 bussels hout naar het kasteel.
Stuur ze nu omdat...
Omdat jij het zegt... Ja, dat is het!
Nee, nee, nee, wacht, wacht.
Ah, omdat je het nodig hebt.
Ja. Omdat ik ze nodig heb.
"Hoogachtend" enzovoort.
Witherspoon!
Je kent de weg!
Het diner is geserveerd, een maaltijd hoogstaand in elk detail...
zoals onze firma.
Ze maakt me zenuwachtig, Lumière.
Waarom?
Ze is een vrouw, meester.
Mmm. Zeg me hoe ik indruk moet maken op haat.
Een handkus kan al heel wat doen.
Goed gegeven,
heeft het een zeer charmant effect.
Ik heb het wonderlijkste boek gelezen.
Nou, misschien kan je er ons alles over vertellen bij het eten.
De dingen waren aangenaam rustig met hem de laatste tijd.
"Rustig"?
Nou, ik wilde alleen maar refereren naar hoe goed
jij en zijne hoogheid konden opschieten.
Hmm. Ja, dat ging wel.
Misschien, wel, "rustig"... Dat is misschien niet het juiste woord.
"Kalm, sereen," in één woord, "harmonieus."
Dat is een goed woord.
Je bent een verstandig woordenboek.
Als ik me mag voorstellen.
Webster, tot uw dienst.
Leuk je te ontmoeten, Webster.
Wil je ons niet vergezellen?
Maar natuurlijk.
Want ik ben, uiteindelijk, onmisbaar.
Onvervangbaar, essentieel...
Mademoiselle, uw aanwezigheid hier vanavond
Verwarmt mijn hitte...hart. Huh!
Mademoiselle, uw aanwezigheid hier
vanavond verwarmt mijn hart.
Nou, dank je.
Ik vertelde Pendule net over dat prachtige boek.
Het gaat over een meisje dat bij haar stiefmoeder woont,
een boze vrouw die haar dwingt binnen te blijven
en dag en nacht laat werken.
Natuurlijk wordt ze vreselijk eenzaam.
Chandeliera, je bent helder!
Maar natuurlijk!
Ik ben uitzonderlijk intelligent.
Je hebt geen genie nodig om je dat te vertellen!
Je licht is te helder!
Je verknoeit de sfeer.
"verkoelt de peer"? Oh! Hemeltje, nee.
Dat is het werk van de kok.
Maar de boze stiefmoeder verbiedt het... Niet voor haar werk gedaan is.
Is dat niet vreselijk?
Is er wat?
Oh, uh, het is hier nogal warm, dat is alles. Ga verder alsjeblieft.
Ik kan mijn eigen schaduw zien!
Sta op!
Uh! "Rot op"?!
Oh, ik sta niet recht voor zulke beledigingen!
Ik verdien respect!
Zwijg. Sh-shh. Allebei.
Je creëert een spektakel.
...zegt haar fee
haar hachelijke situatie voor het bal,
hoe ze absoluut haar werk niet kan beëindigen,
en dat ze niets heeft om aan te doen
en er ook niet kan geraken.
Excuseer me. Open het raam.
Maar, Uwe Eminentie, de lucht kan een verkoudheid bezorgen.
Goed dan.
Alsjeblieft, ga verder.
Dus, je kan niet geloven wat de fee doet.
Ze brengt een vloek uit alle problemen van het meisje oplost.
Maar er is een voorwaarde.
Het duurt maar tot middernacht.
Genoeg!
Het raam... Open het raam!
Maar... - Nu!
Het raam gaat open.
Heb je het nog warm?
Anderen krijgen het koud.
Nou, dan kunnen ze misschien beter de kamer verlaten.
Dat is niet sociabel.
Wat?
"Sociabel...vriendelijk, prettig, aangenaam."
En voor een definitieve definitie...
Ik moet niet soc...soc...
Nou, het is mjn kasteel, en ik maak de regels.
Omdat het jouw kasteel is
wil niet zeggen dat je grof moet zijn.
"Grof...ongemanierd, onbehouwen, aanstootgevend..."
Ik weet wat het betekent.
Webster!
Oh, nee!
Oh, jij arm ding.
Uh, onthutst.
Gedesoriënteerd. Uh...
Dat was vreselijk wat je deed.
Je bent grof en geschift.
Belle weigert gewoon haar kamer uit te komen.
Nou, ik zal je zeggen wat we moeten doen.
We moeten een verontschuldiging uitbrengen.
Het gedrag van de Meester gisteravond, was, nou, minder dan voorbeeldig.
Hij is niet de enige.
Zag je haar gisteravond?
Hoe ze daar hing?
Lumière, het was niet mijn bedoeling je te overschijnen.
Ik kon je gewoon niet horen, lieverd.
Niet kunnen horen... Ha!
Dat excuus gebruikt ze al jaren.
Verontschuldigen?
Zij zou zich moeten verontschuldigen tegen mij!
Ja, Meester. Zeker, Meester.
Hier beneden.
Je wil dat ik mij verontschuldig tegen hem?
Misschien moet ik dat wel doen... omdat ik hem grof noemde, bedoel ik.
Dus je doet het?
Ja. Zodra hij zich eerst verontschuldigt tegen mij.
Dit moeten we voorzichtig aanbrengen.
Laat het maar aan mij over.
Dus, zie je, ze gaat akkoord met een verontschuldiging.
Er is wel een kleine voorwaarde.
Ik zal me nooit verontschuldigen!
Ik begin me af te vragen of
ze nog ooit met elkaar gaan spreken.
Ams ze niet verliefd is op hem voor het laatste bloemblad valt,
blijven we allemaal voor altijd betoverd.
Ik denk dat we het wat meer tijd moeten geven.
Gemakkelijk te zeggen voor een klok.
Het heeft zeker geen zin om er hier over te piekeren.
Het is aan ons, mes amis!
We moeten handelen...
Nu en snel handelen!
En...iemand ideeën?
Nou, de baas moet zich verontschuldigen.
In één woord, ja.
Maar wij kunnen het niet voor hem doen.
Waarom niet?
Met diepe spijt voor mijn onbesuisd gedrag,
bied ik daarom mijn verontschuldigingen aan en smeek om me te vergeven.
Kort.
Zacht.
Gemeend.
Pendule, heb jij Lumière gezien?
Ja, maar het spijt je te moeten melden dat hij je vermijdt.
Hij kan het niet over zijn hart krijgen om te vergeven, vrees ik.
En allemaal mijn eigen fout.
Nee, nee, straf jezelf niet.
Hij is te trots voor zijn eigen goed.
Hemel!
Een brief?
Van wie kan die zijn?
Ik heb niet het minste idee.
Witherspoon!
Hij kwam van binnen het kasteel.
Het moet van de Meester zijn.
Het is van hem.
De moeilijkheden tussen ons zijn over.
Kijk eens, mes amis.
Wat zei ik je?
Nu gaan ze vergeven en vergeten.
Oh, wat als ze ontdekken dat wij het waren?
Mondje dicht is het woord.
Nee.
Niets zeggen.
Het is mijn beurt om te praten.
Ik ben hier om me te verontschuldigen.
Echt?
Uw barmhartigheid maakte mij beschaamd.
Echt waar?
Het spijt me alleen dat het zo lang duurde.
Je moet weten dat
dat ik het nooit bedoeld heb om je geschift te noemen.
Ik ben degene die geschift is
en koppig en pietluttig
en niet bereid te vergeven.
Ik ben ze blij dat je kwam.
Vergeef je het me dan?
Natuurlijk.
"Terwijl de koets verder reed, keek het meisje achterom...
naar de bloeiende hoeve,
en maakte zich moedig klaar voor de...
komende tocht."
Vind je het goed tot nu toe?
Mm, ja.
Blijf lezen.
"Haar jeugd bood zoveel zoete...
herinneringen, die ze wou...
koesteren als kostbare juwelen."
Het spijt me.
Het is moeilijk om te lezen terwijl jij die dingen eet.
Maar die heb ik het liefst.
Ik kan later wel lezen, als je wil.
Ga je weg?
Nee. Ik kan gewoon niet lezen terwijl jij eet.
Je kan ze natuurlijk ook later opeten.
Goed dan.
Ik moet zeggen dat Zijne Hoogheid heel attent is vanavond.
Helemaal niet.
En zijn temperament, zo onder controle.
Dank je.
We zouden niet willen dat je alweer
een brief met verontschuldigingen moest schrijven, niet?
Wat bedoel je?
Ik verwees gewoon maar naar je brief aan Belle, Meester.
En ik moet zeggen dat ik nooit een verontschuldiging
hoorde die zo welbespraakt onder woorden werd gebracht.
Ik schreef zo geen brief!
Ik begrijp het niet.
Neem je je verontschuldiging terug?
Het was niet mijn brief!
Maar ik heb hem.
Toon hem mij.
Als je er op staat.
Hij is in mijn kamer.
Webster?
In godsnaam, kom naar beneden.
La Plume, je kan zeker beter doen dan dat.
En, Crane, je bent veel te kort om een kaart te zijn. Kom erbij.
Jullie moeten weten
dat ik je spelletje al door had van bij het begin, heren.
Je zit in vieze papieren.
Ik stel voor dat jullie bekennen wat jullie deden.
Als de waarheid niet wordt bekend gemaakt,
zullen hij en Belle elkaar voor altijd met wantrouwen bekijken.
Hier... Geschreven op jouw briefpapier.
Met mijn pen... Het is een vervalsing.
Je wil toch zeker niet zeggen dat ik zoiets gedaan heb.
Uh, Meester, uh,
We moeten iets bekennen.
De, uh, bief, ha ha, was, een, uh, een verval...
Frauduleus, vervalst, gelogen, namaak, een vervalsing.
Ik verwoordde het.
En Crane hier...
Oh, Meester, oh!
Waar zijn jullie?!
Kom maar uit, jongens, we weten dat je hier bent.
Ik zal je geen pijn doen. Leg het me uit.
Waarom deden jullie zoiets?
We wilden alleen maar dat jij en onze Meester terug met elkaar spraken.
Ga opzij.
Laat ze gaan. Ik smeek het je.
Ze verraadden me.
Alsjeblieft!
Ik kan het niet verdragen dat je ze pijn doet.
Goed dan. Ik zal hen sparen.
Maar als ze ooit nog een voet in dit kasteel zetten,
zullen ze met mij te maken krijgen.
Alsjeblieft!
Maar ze meenden het niet...
Stilte!
En iedereen die hen bescherming biedt zal er spijt van krijgen!
Waar gaan we nu heen?
Laat ons naar de stad gaan!
En naar hulp vragen.
Dit is meer dan ik kan verdragen.
Ze kunnen net overleven buiten.
We kunnen er niets aan doen nu.
Oh, Mijn pagina's zijn gedraaid.
Kijk, daar voor ons!
We haalden het!
Hoera!
Oh, we zijn er!
Hoe konden we ooit aan jou twijfelen?
Het is de stad. Het is echt...
Stad?
Ja, het is spijtig, maar men kan de Meester nauwelijks iets verwijten.
Tenslotte is vervalsing een misdaad.
Als er iemand een misdaad beging, dan ben ik het.
Dit zou allemaal niet gebeurd zijn als ik me had verontschuldigd.
Ik ben degene die zich moet verontschuldigen, lieverd.
Ik wist van de vervalsing, Maar ik wou zo wanhopig
dat jij en de Meester elkaar zouden vergeven.
Ik moet hen vinden.
Ik rij hen achterna, breng hen terug, en... Daar zijn ze!
Oh, ze zien er verschrikkelijk uit.
Nee! Je kan ze niet helpen!
De Meester verklaarde duidelijk...
Kan je dat verstaan?
De stad ziet er net zo uit als het kasteel.
Het is het kasteel.
En dat nadat we zo ver liepen.
La Plume, Crane!
Oh, Webster.
Kom met me mee.
We moeten jullie bij het vuur zetten.
Oh, nee, nee.
Ik vries liever dood in een wolvenmaag, dank je.
Ik ga de Meester niet onder ogen komen.
Die gast is een beest. Hij zal ons pijn doen.
Ik denk het niet. Ik zal met hem praten.
Hij zal je laten blijven. Ik ben er zeker van.
Want diep vanbinnen, heeft hij een goed hart.
We lieten de dingen te ver uit de hand lopen.
Jullie zijn degenen die het meest afzagen.
Vergeef me alsjeblieft.
Oh, we zouden slechte vrienden zijn als we je niet vergaven.
Oh, dank je.
Had ik maar deze woorden tegen hem gezegd.
Oh, jullie arme stakkerds.
Kom maar vlug mee binnen.
De open haard zal je
warm en droog krijgen in een oogwenk, heren.
Ja, goed.
Nog steeds geen spoor van de Meester.
Hopelijk is hij niet te zeer van streek.
Van streek?
Ik denk dat de Meester heel wat heftiger kan reageren dan dat.
Ziezo. En je ziet mij niet in de buurt als hij verschijnt. Nee, meneer.
Ik zal zo ver weg zijn...
Ik heb iets te zeggen.
Ik was moeilijk, ik weet het.
En het spijt me.
Alsjeblieft, vergeef me.
Ik vergeef het je.
En jij... Wil jij mij ook vergeven?
Oh, ja, ja, ja!
We vergeven het je allemaal.
Dat was zo gemakkelijk.
Ik voel me gelukkig nu, gelukkiger dan ik me kan herinneren.
Oh, iedereen heeft kunnen vergeven behalve ik.
Het is nog niet te laat om er iets aan te doen, lieverd.
We zijn hier voor een traktatie, Chandeliera.
Oh, dat meen je niet.
La Plume, Crane, en Webster gingen akkoord om ons alles te vertellen over
hun avonturen in het bos.
En ik kan je ook zeggen dat je een oude college zal terug zien.
Waarom zou ik een oud college willen zien?
"Collega", lieverd.
"Collega".
We konden het wit in hun ogen zien.
Hoor het woeste hijgen van hun stinkende, vleesetende,
wolvenadem.
Toch waagden wij ons verder de nacht in,
want niets kon ons bang maken, zelfs geen wrede wolven.
Oh, excuseer me.
Nou, ga verder, ga verder.
Je zei dat je wou vergeven.
Geef me wat tijd.
Niet zeggen, je kwam naar beneden om beter te horen.
Nee, Lumière, toch niet.
Je geeft het dus toe.
Je komt naar beneden om feller te schijnen.
Ik kom naar beneden om beter met jou samen te werken.
Oh?
We werken wel goed samen, is het niet?
Chandeliera, vergeef me alsjeblieft.
Oh, Lumière.
Je hoefde het maar te vragen.
Alles is zo vredig.
Het toont goed aan dat,
voor elk probleem is er een oplossing.
Een oplossing vaak enkel uitgedrukt in één woord.
Vergeving...
"Vroegere geschillen opzij zetten."
Het is een fijne avond.
Misschien willen jullie twee de vrijheid nemen om
naar de veranda te gaan, terwijl de rest van ons
de hors d'oeuvres klaar maakt?
Hors d'oeuvres? Welke hors d'oeuvres?
Oh, ja, de hors d'oeuvres!
Hoe dom van me. Ha ha. Vooruit.
Het is warm nu.
Het zal snel lente zijn.
Prachtig.
"Soms denk ik dat"
"Dat niemand blijkt te luisteren"
#Soms denk ik van wel, maar hoor zelf niets"
"Soms denk ik dat ze horen"
"Maar ontbreekt er iets"
"De gedachten achter de woorden zijn niet helder"
"Dus denk ik dat ze iets zeggen wat ze niet zeggen"
"Ze denken dat ik iets bedoel wat ik helemaal niet bedoel"
"Verheffen we onze stem, slecht communicerend?"
"Of gewoon niets zeggen"
"Kan het op een andere manier"
"Zodat het kan worden gehoord?"
"Eens zien of ik onder woorden kan brengen"
"Ik kan je horen, jij kan mij horen"
"Als we luisteren met ons hart"
"Versta ik jou, versta jij mij"
"Vandaar uit kunnen we beginnen"
"Lieve woorden en clementie"
"Brengt ons dichter samen, niet verder weg"
"Als we ons gedacht zeggen"
"En luisteren met ons hart"
"Kan ik je horen, kan jij mij horen"
"Als we luisteren met ons hart"
"Versta ik jou, versta jij mij"
"Vandaar uit kunnen we beginnen"
"Lieve woorden en clementie"
"Brengt ons dichter samen, niet verder weg"
"Als we ons gedacht zeggen"
"En luisteren met ons hart"
Mademoiselle, is alles in orde?
Je lijkt, uh, duizelig van koorts.
Sommige dingen zijn niet altijd wat ze lijken,
Want ik ben duizelig van liefde.
Dat afstoffen is een vuile job, neen?
Maar iemand moet het doen.
Kom, Fifi, meisje. tijd is belangrijk.
We moeten deze kamer... vlekkeloos krijgen.
Madame?
Weet je welke dag het morgen is?
Uh, zaterdag?
Geen gewone zaterdag, want het is de vijfde verjaardag
van mijn eerst afspraak met monsieur Lumière,
het licht van mijn leven.
Maar ik heb een probleem.
Hij heeft waarschijnlijk prachtige plannen voor onze avond.
Zeker en vast.
Misschien moet ik mijn veren verven?
Hij neemt me zeker mee voor een serenade in maanlicht
of misschien een rustig maar elegant diner voor twee.
Wat denk jij, mademoiselle?
Oh, ik weet zeker, wat het ook is, het zal een grote verrassing zijn.
Wat?! Onze verjaardag?
Natuurlijk herinner ik me de eerste verjaardag van onze vijfde afspraak.
Het is, uh, volgende, uh...
Hoe klinkt dinsdag?
De vijfde verjaardag van je eerste afspraak...
is zaterdag.
Pardonnez-moi. ik heb was in mijn oren.
Ik dacht dat je zei...
Zaterdag.
Jeetje, nee, mijn kind. Dat is morgen.
Morgen?!
Sacre bleu!
Ik zit, gelijk we zeggen, in vieze papieren!
Ze zal wel iets... speciaals verwachten.
Natuurlijk!
Dat wist ik.
Er si zo veel voor te bereiden! Ik moet bloemen hebben.
Ik moet het bad in.
Ik moet me polieren. Er moet muziek zijn, maanlicht.
Ik zeg haar...zeg haar... Mmm... Oh...oh, nee.
Wat zal ik haar zeggen? Ik moet een toespraak hebben.
"Fifi, je bent zo gevederd."
"Fifi, woorden kunnen niet uitdrukken..."
"Mijn enige, mijn enkele, mijn...mijn..."
Oh, jeetje!
Aah! Brand!
Brand!
Oh, hemel! Barstje, haal je broers en zeg hen zich eerst te vullen.
Haast je!
Goed, iedereen, blijf alsjeblieft kalm.
Goed, enkele rij, mensen.
Containers vooraan in de lijn.
Wat?
Goed, mensen, mensen, dringend, dringend.
Kom met me mee, Mevr. Tuit.
Oh, maar, lieverd, ik heb de thee van de Meester.
Wat zal hij zeggen?
Nou, wat zal hij zeggen als het kasteel afbrandt?
Goed gedaan!
Je hebt ons allemaal gered, lieverd.
In orde, de show is over. Niets te zien.
Ga maar verder. Kom, kom.
Op een geordende manier. Vanstberaden, dank je.
Nu, als ik even vragen mag, wie was verantwoordelijk voor...
Madame, Er is geen andere manier om je te danken,
dan te zeggen, dank je, dank je, dank je.
Wat deed je toch in hemelsnaam, Lumière?
Ik werkte aan de toespraak die ik zou geven voor Fifi op onze verjaardag.
Toespraak?
Zeg toch gewoon wat in je hart opkomt.
Madame, je kan niet veel weten van vrouwen.
Monsieur, ik weet wel een beetje.
Vergeef me. Ik moet repeteren.
"Fifi, je lippen zijn roder dan het rood van de roodste rode roos."
Hoe klinkt het?
Gerepeteerd.
Oh, onmogelijk!
Zeg haar gewoon hoe je je voelt.
Maar ik kan de waarheid in mijn hart niet zeggen. Ze gelooft het nooit.
Er is geen hoop.
Lumière, hoe kan je zulke dingen zeggen?
Voor mij vloeien woorden van liefde als water.
Maar openheid?
Dat is eerlijk waar onmogelijk.
Dan, monsieur, laat mij je helpen met de woorden die je gevoelens uitdrukken.
Vertel me alles van die eerste afspraak,
en ik zal je helpen om je diepste,
eerlijkste gevoelens onder woorden te brengen.
Je bent door de hemel gezonden.
Een mooie engel van hierboven.
Laten we beginnen.
Hier kunnen we het niet doen?
De kleine zou ons kunnen zien.
Kom, ma cherie, we zullen, gelijk ze zeggen,
samen mooie muziek maken.
Ze doet zich voor als mijn vriendin
ook al laat ze de brandende passie ontsteken
in mijn geliefde Lumière.
Het was een nacht met magie.
Ik begon met een serenade.
Hij brengt serenade aan dat vreselijke schepsel...
Net als bij mij.
Dan wandelde we samen de nacht in.
En ze wandelen net als wij.
De avond eindigde met een romantische sleetocht
door de maanverlichte sneeuw.
Dat is precies hoe de avond morgen moet zijn,
en ik zal je helpen met het waar te maken.
Nu moet je me zeggen
wat je eerlijk voor haar voelt.
Ik...eh eh... Ik was, uh...
Zij...zij was, uh...
We...we waren, uh...
Ah! Ik kan het niet!
Je kan het wel.
Of misschien is het makkelijker als je net doet of ik Fifi ben.
Ze heeft geen schaamte.
Zeg me alles wat je haar zei.
Het is zo moeilijk.
Ik wil wel.
Je moet weten dat ik het meer wild an wat dan ook.
Hij verzwakt onder de vloek van de lamlendige tovenares.
Ik ben nu klaar.
Ik zal het doen.
Haat kwade krachten zijn te groot voor mijn geliefde.
Denk eraan, als ze je ziet, dan zie jij haar niet.
Ik ken jou niet, en jij kent mij niet.
Is dat duidelijk?
Oké. Om precies 9:47, wil ik jou en je vrienden...
Lumière?
Waar ga je heen met die tuba?
Welke tuba?
Lumière, eh, ging je niet naar mij komen?
Lieverd, je moet onthouden dat de dingen niet altijd zijn wat ze lijken.
Wat is dit dan?
Wat is er aan de hand, liefje?
Waarom tranen?
Welke...tranen?
Vertel Mevrouw Tuit eens wat er je dwars zit.
Ik weet zeker dat wat het ook is, het niet zo slecht kan zijn.
Maar, madame, als jij mij was,
en je verloor net de man van je dromen,
dan zou je ook wenen!
Mademoiselle, als ik jou was, zou ik geen problemen met mannen hebben.
Maar de liefde van mijn leven is er niet meer,
en ik weet niet hoe ik hem moet terugkrijgen.
Mon ami, de man zal nooit reageren
tenzij hij geen keuze heeft, tenzij hij zich bedreigd voelt.
Ik versta het niet, monsieur.
Jaloersheid!
Dat is de krachtigste van alle emoties.
Als je hem jaloers maakt, is hij in je volledige controle.
Ah, merci.
Als het om de liefde gaat, dan schreef ik het boek.
Hoogst ongewoon, oude maat.
Ik heb nog nooit zulke nonsens gehoord.
Ik smeek om je hulp.
Ik moet een post bemannen, meneer.
Ik kan die niet verlaten om... wat frivoliteit!
Gaat in tegen alles uit het boek, weet je dat niet?
Meneer, dit gaat om een hoger doel, en deze keer is het boek...
het boek der liefde.
Oh, hemel. Sentimenteel gedoe.
Dan is het zo maar.
Ik dacht alleen maar dat het zou gaam om
een laatste groot eerbetoon van jouw kant,
als je weet dat de Meester er aan denkt om
zijn collectie zilver te verkleinen.
Lumière.
Het is iets wat ik hoorde.
Ik ken mensen in tafelgerei.
Hoe zit dat weer?
De vloot wegbergen, zeg je?
Het is waar, ik heb bepaalde connecties.
Misschien kunnen er aan zekere touwtjes getrokken worden.
Oh. Ik sta tot je dienst, meneer!
Magnifiek.
Nu, wat we moeten doen is...
Lumière!
Wat is al dat getreuzel,
en waarom heeft de Meester... Oh, hallo...
Waarom heeft de Mees... Hm?
Mr. Pendule.
Ah! Zij weer. Doe alsof je haar niet ziet.
Ik zocht je overal al.
Jij grote bink van een klok, jij.
Echt?
Ik bedoel... Echt waar?
Maar waarom, jonge vrouw?
Omdat je zo, zo, zo...
Ik ben zo-zo?
Oh, nee, jij bent magnifiek.
Oh, zo, uh, hoe zeg je het, vol van leven.
Pendule?
We moeten haar negeren.
Maar jij, mon cher, bent altijd summier tot op de minuut, nee?
Nou, ja, klopt. Het is waar.
Ik probeer op tijd te zijn.
Dit wordt genant.
We vertrekken best.
Zo veel controle, zo veel zeggenschap,
en toch ook nog met een duivels gevoel voor humor.
Wat is je geheim?
Nou, de...
het geheim van mijn spel, madame, is...
timing.
Klokkenhumor.
Wat probeert Fifi te doen?
Ze probeert waarschijnlijk gewoon
onder haar taken uit te komen. Kom, we vertrekken.
Nou, dan...
Dit is allemaal interessant, madame, zeg ik je, maar ik moet echt aandringen...
Oh! Hij is onmogelijk!
dat je ogenblikkelijk terug aan je werk begint.
Nou...
Ja, veel beter.
Sta stil, mijn vriend.
Nog een beetje.
Echt, dit is heel ongewoon.
Ik kan je verzekeren, je vindt dit nergens in de code.
Het is bijna klaar.
Nog juist één kleine afstelling.
Vertrouw me. Je gaat er niets van voelen.
Morgenavond zal Lumière zijn liefde proclameren
zoals hij nog nooit voordien deed.
Oh, klinkt het niet romantisch, Sultan?
Ah, ja, het wordt een nacht om niet te vergeten,
een nacht der nachten. De meest perfecte
en meest romantische van alle nachten ooit.
Denk er aan, Sultan, als je ons hiermee helpt,
maak je deel uit van de geschiedenis.
Je zal niet langer behandeld worden als een voetbankje,
ook al ben je een voetbankje.
Oh, dank je, Sultan.
Je weet niet hoe blij dit ons maakt.
En dus triomfeerde ze, he?
En deze flirt steelt niet alleen mijn liefde,
Ze steelt hem
op de belangrijkste aller nachten!
De nacht die van mij had moeten zijn!
Als ik dat plezier niet kan hebben,
dan niemand.
Ja, oui, dat is het.
Voorzichtig, nu.
Niet helemaal doorknippen.
Ja, perfect.
Nu deed ik alles wat ik kon doen.
Er is hier niets meer voor mij.
Fifi, waar ga je heen?
Oh, nergens. Eh...
Trut.
Excuseer mij?
Oh, niets.
Verraadster.
Ah, daar ben je, mijn lieveling.
Lumière.
Ben je klaar?
Waarvoor?
Voor de prachtige avond die ik gepland heb
voor ons tweetjes.
Uh, uh, welke twee?
Jij en ik, natuurlijk.
Het is onze verjaardag.
Echt?
Nou, uh, dat was ik helemaal vergeten.
Beginnen we?
Oh, Lumière.
Dit wordt een nacht om nooit te vergeten.
Zeker en vast.
Kijk mijn zenuwachtig schatje, fladderend als een mus.
Dat deed je me altijd.
Sneeuw is op de grond, een frisse winterkilte hangt in de lucht,
en toch voelt mijn zoetje warm aan.
Je zet mijn hart in vuur en vlam.
Rustig, mijn lieveling.
Alles komt wel goed.
Ja.
Ik denk het wel.
Ah, Lumière.
Wat een dwaas ben ik geweest.
maar een dwaas voor de liefde, er is geen betere soort.
En nu, mijn Fifi, is er iets dat ik je wens te zeggen.
Ja, Lumière?
Op deze meest perfecte van alle avonden...
deze, uh, deze prachtige nacht met jou
en mij en de maan, en de slede... - Ohh!
En de...de... en de maan.
Zei ik "de maan"? Oh!
En...Sultan?!
Waar is Sultan?
Wie bestuurt dit ding?
Uh, ik hoopte dat jij het antwoord wist
op die vraag, kerel.
Je moet ons onmiddellijk tegenhouden!
Nou, sir, ik werd ontworpen om punch te serveren,
niet om mensen rond te glijden in de sneeuw.
Dit is nogal nieuw voor mij, weet je!
Oh, mijn dappere! Wat zullen we doen?
Er staat ons maar één ding te doen.
We moeten schreeuwen als bloedeloze lafbekken.
Help!
Luister. Het klinkt als Lumière die om hulp roept.
Ik denk het ook.
Beeld je dat eens in.
Ik denk niet dat hij hulp nodig heeft.
Maar, Mevr. Tuit, hij zit in moeilijkheden.
Ze zitten allemaal in de problemen. Kom...vlug!
Niet die kant op, mon ami!
Alles behalve die kant!
Ik zeg, dit gaat blijkbaar niet goed aflopen, nietwaar?
Naar links leunen, mijn lieveling.
Oh, mijn hemel!
Dat ziet er niet veilig uit.
Wat moeten we nu doen?
Nu? Ik denk dat we om het leven gaan komen.
Fifi, Lumière!
Hou vol, Lumière!
Gezien de mogelijkheden,
was ik niet van plan wat anders te doen.
Lumière, red ons!
Als ik het kon deed ik het!
Lumière!
Niet loslaten, mijn lieveling!
Ik heb een idee.
Oh! Dit is allemaal mijn fout.
Had ik je maar vertrouwd.
Je moet weten dat ik je bemin vanuit het diepst
van mijn hart, mon cher.
Ja. En ik...
Ja?
Ik... ik luister!
Ik...
Ik ga nergens heen!
Hou je stevig vast en laat niet los.
Een momentje, alsjeblieft.
Ik... Oh...oh, nee!
Oh, mijn... Nee, nee!
Wel, de woorden... Ze ontsnappen me.
Zeg het mij, Lumière!
Jij...je bent mijn enige, mijn echte, uh...
als door de hemel gezonden, een mooie engel...
Oh, Fifi, klaar en duidelijk, ik bemin je.
Echt?
Ja.
Oh, ik ben zo blij dat je in veiligheid bent.
Ik vrees dat onze verjaardag verre van perfect was.
Het was een avond die ik nooit zal vergeten.
Denk je dat het allemaal goed komt nu?
Ik bedoel, ze lijkt gelukkig.
Soms zijn de dingen precies hoe ze lijken.
Het weer is zo ellendig.
In al mijn jaren kan ik me niet herinneren
dat de zon nog meer onwillig was om zich te tonen.
Geen straaltje in weken.
Mevr. Tuit, gaat het?
Oh, ja.
Vergeef me, lieverd.
Ik vrees dat deze grijze lucht me wat depressief maakt.
Melancholie.
Een jammerlijke, neeerslachtige stemming.
Uh, ja. Dank je, Webster.
Mijn moeder was bewogen door het weer.
Mijn vader ook.
Een beetje rust laat je misschien wat beter voelen.
Laat mijn dwaze stemming waarin ik verkeer
je geen zorgen baren, lieverd. Ik kom er wel overheen.
Tenslotte, hoe grijzer de dag hoe meer mijn thee de ziel kalmeert.
Zin in een slokje?
Klinkt heerlijk.
Zeg niet dat hij koud is.
Ik vrees dat je vergat thee toe te voegen.
Het is gewoon warm water.
Thee vergeten toe te voegen?
Ik was nog nooit zo beschaamd.
Niet zo hard voor jezelf zijn.
Iedereen maakt fouten.
Ik ben zeker mijn verstand aan het verliezen.
Misschien moet je echt wat rust gaan nemen.
Oh, in deze toestand ben ik voor niemand goed.
Probeer mijn kamer maar. Het is er heerlijk rustig.
En wie weet? je wordt misschien wakker als een heel nieuwe theepot.
Ahh... Dank je, lieverd.
Ik vrees dat al deze overhaasting enkele vreselijke lekken veroorzaakte.
Hij zat de hele nacht op het dak van het kasteel om ze te herstellen.
Deed geen oog dicht.
Dan laten we hem best slapen.
Ja, ik ga hem zeker niet wakker maken.
Ik wek nog liever een beer in zijn winterslaap.
En geef ons alsjeblieft raad,
wanneer dit vreselijke weer eindigt.
Witherspoon, verzend dit onmiddellijk.
Het spijt me zeer.
Ze is normaal de vrolijkste ziel in het kasteel.
Deze morgen nog, zat ze hier aan tafel
en ze zag er zo mistroostig uit, ik wist niet wat te zeggen.
Ik stuurde een verzoek naar een vriend van mij
die beweert het weer te kunnen voorspellen.
Misschien weet hij wanneer onze wankele theepot weer normaal is.
Dat is heel attent van je, maar we moeten niet wachten
op het weer om haar op te vrolijken.
We moeten het zelf doen.
Natuurlijk!
Dat had ik zelf niet beter kunnen zeggen.
Ik kan het aantal keren niet tellen
dat ze er was als ik haar nodig had,
om naar me te luisteren, om me op te vrolijken als ik verdrietig was.
Ze was als een moeder voor me.
Voor mij ook!
Iedereen weet dat zij het hart van dit kasteel is.
Ik ben het helemaal eens met Belle.
We moeten handelen. We moeten deze
stier van depressie bij de hoorns vatten,
op de grond worstelen, en tot onderwerping dwingen!
Eigenlijk had ik iets leukers in gedachte.
Wat denk je van een feestje?
Een feestje?!
We organiseren een feestje voor mama!
Een kleinigheidje, enkel om haar te laten weten dat we van haar houden.
En we moeten een cake hebben.
Een soortgelijke gelegenheid schreeuwt om er een te hebben.
Chef Bouche, kan je iets kleins klaarstomen?
"Iets kleins?"
Mademoiselle, Chef Bouche doet niet in "klein".
Nee, nee, natuurlijk niet.
Ik...ik zei "klein" omdat ik dacht dat enkel een meester als jij
een klein meesterwerk zou kunnen creëren.
Een cake die in zijn eenvoud elegant en smaakvol zou zijn.
Chef Bouche zou vereerd zijn.
Nu, tenzij ik me vergis, Engelenkost is haar favoriet.
Je hart is op de goede plek, mon ami, maar Duivelskost is Mevr. Tuit's favoriete cake.
Lumière heeft gelijk.
Mevr. Tuit is een vrijpostige ziel.
Ze houdt van de Duivelskost.
Chaud, met alle respect, liefje, ik kies toch de kant van monsieur Pendule.
De cake zou Engelenkost moeten zijn.
Oh, dat ben je helemaal.
Je denkt het altijd bij het rechte eind te hebben.
Ja natuurlijk.
Ik ben de rechterhand, nietwaar?
Begin niet met je woordspelletjes bij mij, wijsneus. Ik...
Stilte!
Chef Bouche duldt geen onenigheid bij zijn personeel!
We kunnen dit later beslissen.
Tenslotte is samenwerken om dit feestje te plannen al de helft van de pret.
Pret tot monsieur weet-al...
Niet beginnen, Chaud.
Ik zal de nodige ingrediënten opkloppen...
Onder uw supervisie, natuurlijk.
Mag ik ook wat muziek suggereren om de presentatie
van de cake te vergezellen?
Goed idee! We zullen een melodie kiezen die de sfeer betovert.
Nou, goed. Ik laat het aan jullie twee omde muziek te selecteren.
Oh, en we mogen de bloemen niet vergeten...
Altijd de weg naar het hart van een vrouw.
Ik hoop maar dat deze activiteiten de Meester niet zullen wekken.
Op het ogenblik zou een carnaval- feest hem niet wakker krijgen.
Hij slaapt de ganse dag, en dat neem ik hem niet kwalijk.
Tenslotte al dat werk op het dak, mijn licht zou ook uit zijn.
Denk eraan, geen woord hierover tegen je moeder.
Oké, geen zorg.
Mijn lippen zijn verzegeld.
Concertina, dat is te hoog in maat 4.
Tubalu, probeer eens een octaaf hoger.
Goed.
Maestro, ik zou een pauze kunnen gebruiken.
Deze opgewekte Franse melodiëen zijn moordend.
Wat?! Ik geef je een pauze
als je het correct speelt.
Wat was dat hels kabaal?
Het verbaast me dat je het werk van de maestro Michel de la Lande niet herkent.
Ik dacht dat het circus in de stad was.
Dat is goed gezegd.
Vreselijk stuk. Volledig ongepast.
En jij hebt waarschijnlijk wat beters.
Wel, ja, inderdaad, ik zal een originele symfonie
componeren voor het gebeuren, een opus van iets.
Wat denk je?
Ik denk dat je iets te strak opgewonden bent.
Best mogelijk, maar Tubalu en Concertina
gingen al akkoord om mijn stuk te brengen.
Nou, Pendule benaderde ons inderdaad als eerste, Lumière.
maar we beloofden hem geen exclusiviteit.
We kunnen voor jullie beiden spelen.
Daar is er geen tijd voor.
De cake wordt binnen gebracht, en dat is het.
Goed dan. We bereiden ons allebei voor,
en laten Belle beslissen wie mag dirigeren.
Engelenkost.
Duivelskost!
Alsjeblieft, vrienden, een beetje samenwerking...
Omwille van onze jobs!
Alsjeblieft! Ik smeek je, als de chef dit hoort...
Wat is er hier gaande?
Niets, meneer.
Het mixen aan het uitvoeren, meneer.
Stop onmiddellijk met dat onophoudelijk gekibbel.
En nu terug aan het werk!
Engelenkost. - Duivelskost.
Ah, wat een grote keuze!
Lelies...
Dat is pas een bloem die iets uitdrukt.
Ja, "Welkom op de begrafenis".
Dat is de uitdrukking.
Maar rozen...
Ah, dat is een ander verhaal.
Goed, doe wat je wil.
Ik neem lelies.
Oh! Oh, ik...
Ah, Mevr. Tuit,
Al wakker en terug bezig?
Er si maar een bepaalde dosis rust die iemand per dag kan nemen.
Wel, wat een mooie lelies.
Voor wie zijn die dan wel?
De... Nou, eh...
Ze zijn, eh... voor de Meester, natuurlijk.
De Meester? Dat meen je niet.
Oh... Bloemen zijn heel belangrijk geworden voor Zijne Eminentie.
Hij verzocht om onmiddellijk lelies naar z'n kamer te brengen... Eiste het, in feite.
Hoe vreemd.
In al mijn jaren toonde hij er niet de minste interesse voor.
Blijkbaar veranderde hij, uh, een nieuw blad...
Ah, wat een pech... We kunnen hem niet wekken.
We moeten het later doen.
Nee, niet dom doen. Hij slaapt als een blok.
We plaatsen ze stilletjes.
Dit gaat er mooi uitzien.
Chef Bouche, wat is het?
Gaat het?
Oh! Die twee wanten... Ze maken me gek, weet je.
Oh, alsjeblieft. Kan iemand ze van Chef
Bouche's tere handen halen.
Engelenkost. - Duivelskost.
Ben je nu nog aan het kibbelen?
Oké, luister.
Wat als we een twee-lagen cake maken, he?
Een lag met Engelenkost.
De andere Duivelskost.
Hm, dat geeft...mogelijkheden.
Alsjeblieft, allemaal, probeer samen te werken.
Dit moet leuk zijn.
En de tijd wordt korter.
In feite, kom Lumière en Pendule zoeken en hen hetzelfde zeggen.
"Samenwerken..." Bah!
Weet zij dan niet dat te veel koks het recept bederven?
Waarom kunnen ze nu net samenwerken?
Daar heb je mijn mama voor nodig.
Je hebt gelijk, Barstje.
En dan te bedenken dat zij de enige persoon is die niets mag weten.
Nou, dat is pas ironie.
Oh, ik zou het geen tirannie noemen, lieverd.
Hij is nog maar een theekopje.
"Ironie," Chandeliera, niet "Tirannie."
Oh, ja.
Dan, voor de laatste herneming, dalen we in halve stappen,
nog steeds pizzicato spelend, in e-hoog,
eindigend met een vleugje harp.
We hebben geen harp.
Nou, een vleugje tuba dan.
Dan, voor mijn vijfde beweging...
Breng die rozen naar het salon voor Mevr. Tuit je ziet.
Ze si wakker en loopt rond nu.
Ah, het is te laat.
Ze komt eraan. Verberg je.
Verberg je. Als ze die ziet, moet je ze naar de Meester brengen.
Waarom moet hij dat doen?
Een lang verhaal.
Hallo, iedereen.
Goedendag, Mrs. Tuit.
Spijtig dat het weer nog niet veranderde.
Ik probeer mijn kin omhoog te houden, maar...
Is dat een roos?
Inderdaad.
Nou, daar is er nog een, en nog een.
Lumière, wat doe je met al die bloemen?
Wat denk je dat ik doe?
Meer bloemen voor de Meester?
Nou, eh, ja.
Oh, ik hoop dat het hem blij maakt.
Ja, en heel erg bedankt voor je, eh, hulp, Mevr. Tuit.
Oh, heel graag gedaan.
Ik ben blij dat ik hier iemand kan helpen.
Kom mee, Barstje. Tijd voor je bad.
Kan iemand mij uitleggen wat er gaande is?
Hij begon. - Hij begon.
Rozen zijn een te voor de hand liggende keuze.
Rozen zeggen, "Ik hou van je" op 'n wijze waar lelies enkel van kunnen dromen.
Nou door je gekibbel, zal Mevr. Tuit geen van beide hebben.
Oh, en ik weet niet wat hij er gaat van denken.
Omdat mijn muziek superieur is.
Lumière's stuk heeft geen gevoel voor timing!
En het uwe, mijn vriend, heeft geen emotie.
Reden te meer waarom jullie zouden moeten samenwerken.
Jullie kunnen beiden elkaar iets bijbrengen.
Ja. Bijvoorbeeld, ik heb talent.
Hou dat maar. Ik wil het beetje dat je hebt niet wegnemen.
Ik heb genoeg gehoord.
Dit feestje gaat niet om één van jullie beiden.
Het gaat om onze lieve vriendin Mevr. Tuit,
en met ruziën zal ze zich niet beter gaan voelen.
Eb hier, hm, als de cake het salon binnenkomt,
bouwt het plechtstatig op.
Misschien kan ik een kleine suggestie aanbieden inzake de melodie.
Witherspoon!
Onze weersvoorspelling.
Nee, wacht!
Nee! Niet de muziek!
Oh, nee!
Mijn meesterwerk!
Dat was opzettelijk!
Nee, ik zweer het!
Met de hand op mijn kaars.
Daar ga je nog spijt van krijgen!
Maar het was een ongeluk.
Genoeg!
Nu de Duivelskost.
Nou, jullie lijken allemaal zo efficiënt.
Chef Bouche heeft de zaken onder controle.
Het beslag is dadelijk klaar om te bakken.
Verwarm de oven.
Ik ben blij te zien dat jullie allemaal samenwerken.
Houden zo.
Trees.
We wilden allebei dat deze cake Engelenkost zou zijn, juist?
Oh, maar ja!
Een hemelse smaak voor een hemels wezen.
Ja, maar we troffen een schikking voor Lumière en Chaud.
Zodus, ook spijtig genoeg de laag met Duivelskost.
Maar wat als de helft met Engelenkost groter was dan die met Duivelskost?
Wat?! Je wilt onze helft van de cake groter maken?
Ja.
Denk eens hoe groots het zou zijn, vooral naast die
flauwe Engelenkost catastrofe die Pendule en Trees ons opdrongen.
Trees mag dan al mijn man zijn, maar smaak heeft hij niet.
Daar ben ik het volledig mee eens.
Al wat ik zeg is, doe er wat extra eieren bij...
Wat bakpoerder, hmm? Een beetje gist misschien.
Dan wordt hij reusachtig!
Heb je Mevr. Tuit gezien?
De kust is veilig, schatje.
Ik heb een probleem... De bloemen.
Op een of andere manier belandden ze in de kamer van het Beest.
Oh, hemeltje!
Ik hoef niet te zeggen hoe de Meester zal reageren, je zal wel weten dat
als hij de zaken niet begrijpt, hem dat razend maakt.
Dat is het laatste wat Mevr. Tuit nodig heeft nu.
Lieve hemel, kind!
Je kijkt of je net een geest zag of een beest, ha ha.
Dat was dom. Ik wekte hem bijna.
Nou, heb je de bloemen?
Bijna.
Oh, hemeltje.
Nou, misschien hebben we geen bloemen op het feestje,
maar ik weet zeker dat de cake van Chef Bouche heerlijk zal zijn.
Hoop doet leven.
Help, iemand!
De cake... Het gaat vreselijk verkeerd!
Oh, nee! Ik denk dat ik overdreef!
Ik overdreef ook denk ik!
Bedoel je...
Typisch, de linkerhand weet niet wat de rechterhand doet.
Help! Iemand, help!
Pendule, Lumière, haast je! Haast je!
Geen beweging in te krijgen.
Trek harder!
Kijk uit!
Wat gebeurde er in hemelsnaam?
De cake van Chef Bouche werd vernield door saboteurs!
Waarom verbaast mij dat niet?
Het is allemaal zijn schuld!
Hij en Trees ruïneerden m’n verfijnde cake met de godlasterlijke Engelenkost.
Nadat jij en Chaud m'n meesterwerk ver- nielden met die inferieure Duivelskost.
Dat is het!
Er zal geen cake zijn!
Wat? Geen cake voor mama's feestje?
Wat?
Oeps.
We wilden je opfleuren, maar...
Ik vrees dat dit me helemaal niet opvrolijkt.
Met dit alles voel ik me slechter.
Hier, ik zet je bij het vuur.
Maar...maar hoe zit het nu met het feestje?
Ik vrees dat er een zal zijn, Barstje.
Ik begrijp het niet.
Waarom geen feestje?
Ik ben er verantwoordelijk voor.
Het spijt me heel, heel erg.
Niet piekeren, lieverd.
Je bedoelingen waren goed.
Het doet me pijn om zo ’n strijd te zien tussen degenen die me dierbaar zijn.
Ik weet het.
Probeer er alsjeblieft nu niet aan te denken.
Probeer je te ontspannen.
Ik hoop dat je niet te ontgoocheld bent, Barstje,
Maar een feestje moet een blije gelegenheid zijn,
niet iets dat vrienden tegen elkaar opzet.
Ik begrijp het.
We hebben ons eens te meer belachelijk gemaakt.
En een goede vriend ontgoocheld.
We moeten Belle tonen dat we het kunnen.
We moeten haar tonen dat we een feestje kunnen houden zonder te ruziën.
Of zonder iets op te blazen.
Misschien, als we ons heel oprecht verontschuldigen bij Chef Bouche,
wil hij ons dan een nieuwe cake bakken.
Het is een poging waard.
Zelfs hij kan niet voor altijd boos blijven.
Dan is het geregeld.
Het feestje moet doorgaan!
Wat in hemelsnaam?
Verrassing!
Oh, jeetje!
Mesdames et messieurs,
Het is een plezier voor mij om voor je te staan,
samen met mijn goede vriend en collega, ter ere van deze grote dame.
Mevr. Tuit gaf ons het belangrijkste geschenk
dat iemand kan geven... Ware vriendschap.
We willen dat je weet, hoezeer we allemaal van je houden, Mrs. Tuit.
Ik ben sprakeloos!
Je goede luim is onbetaalbaar.
Tijdloos ook.
We zijn verloren zonder je.
Dank je.
Bedankt, jullie allemaal.
Het is zo mooi, te meer omdat jullie het samen deden.
Kijk!
Kijk hoe mooi.
De zon.
Dat zou je moeten opfleuren.
Oh, maar dat deden jullie al.
Jullie allemaal.
Vroegen jullie je ooit af hoe het zou zijn
om je iets af te vragen vanuit een ander gezichtspunt?
om proberen het leven anders te zien
Terwijl je doet wat een ander zou doen?
Stel je voor te kijken door een stel andere ogen
En je bent misschien verrast
Je realiseert je misschien
Da iemand zich misschien afvraagt
hoe het zou zijn om jou te zijn
Een beetje attentie
Een beetje zorg
Een beetje "Als je me nodig hebt, zal ik er zijn"
Een beetje geven
Een beetje nemen
Een beetje "Het is oké om een kleine fout te maken"
Een beetje tijd
Een beetje ruimte
Een kleine kans om iemand te helpen zijn plaats te vinden
Het is niet veel, maar het betekent veel
Het is geen kleine zaak om een een beetje na te denken
Een beetje attentie
Een beetje zorg
Een beetje "Als je me nodig hebt, zal ik er zijn"
Een beetje geven, een beetje nemen
Een beetje "Het is oké om een kleine fout te maken"
Een beetje tijd
Een beetje ruimte
Een kleine kans om iemand te helpen zijn plaats te vinden
Het is niet veel
Maar het betekent veel
Het is geen kleine zaak om een beetje na te denken
Pendule, waar ben je?!
Pendule!
Je, eh, had gebruld, meneer?
Het meisje zal morgen met me lunchen.
Excellent idee, sir, misschien een snaarkwartet voorzien om muz...
Er moet muziek zijn.
Mooie finesse.
En... verse bloemen.
Al moeten ze tegen morgen op mijn kamer groeien.
Ik wil het beste tafelkleed.
Natuurlijk. - Het fijnste porselein.
Vanzelfsprekend.
En weergaloos zilverwerk.
Niets minder. Een verplichting. Heel zeker.
En mijn mantel is nog steeds gescheurd!
Maar ik zond de naaimand een week geleden naar u toe.
Ik...ik...ik heb geen idee waarom...
Pendule, verlies je de controle over je personeel?
Ik, sir? Nee, sir.
Hemel, nee.
Zorg dat het niet gebeurt.
En, eh...
Wat wil de Meester voor zijn twaalfuurtje?
Perfectie.
Niets minder.
Echt, Meester is 'n fijne kerel, als je een paar dingen door de vingers ziet...
Zoals z'n persoonlijheid, z'n voorkomen, z'n manieren, persoonlijke hygiëne,
smaak voor kleding, helemaal geen gevoel voor humor, en die adem! Nou, het...
Oh, waar kwam dat vandaan?
Het enige waar ik allergisch voor ben zijn v-v-vo-vo-vo...
Een vogel. Kijk.
Oh, jeetje! Oh, ik! Oh, hemel!
Oh, de Meester, hij zal... Oh!
Hij geeft niet veel om dieren.
Maar het is maar een klein vogeltje.
De Meester houdt het minst van al van vogels.
Dat meen je niet.
Hallo? Ben je daar?
Oh! Oh, doe iets met hem, lieverd, snel.
Snel, lieverd!
Oh, nee, daar niet, zeker niet!
Als je er bent, doe de deur dan open!
Oh. Uh, waarom duurde het zo lang?
Ok, eh, wie draagt er kasjmier?
Er is kasjmier in de kamer.
Ben ik het, of is het hier echt zo heet?
Uh, de invita...
De invita-a... - Ja.
De invitatie, Meester.
Oh, ja.
Je neemt de lunch met mij!
Serieus?
Zeker.
Doe ik niet.
Misschien kan de Meester wat meer verzoenend zijn.
Waarom zou ik?
Dat is precies mijn punt.
Je... Nou, het hoeft niet.
Ze gaat te ver.
Waar is ze opgevoed, in een stal?
Ze is nog nieuw in het kasteel, sire.
Een... zekere beleefdheid kan je haar wel geven.
Hmm. Zoals altijd, heb je.. hmm... gelijk, Mevr. Tuit.
Mouwwrijver.
Misschien wil je mij vergezellen voor de lunch, als je geen andere plannen hebt.
Ik heb nauwelijks plannen.
Maar als je het zo vraagt, dan aanvaard ik het.
Zie je? Het zit allemaal in hoe je het vraagt.
Mademoiselle, je wordt verwacht
om exact 12 uur stipt, precies, minutieus.
Wat is die geur?
Eh, geur? Eh, welke geur?
Eh, ik ruik geen vogel. Zei ik vogel?
Ik bedoel, brr. Brr? Brr!
Ben ik het, of is het hier echt zo koud?
Ik weet dat ik iets ruik.
Nee, ik...ik vrees dat het gewoon de sokkenlade is.
Ja, ik wou ze al verluchten.
Oh, we hadden ons bijna versproken.
Eén stap dichter van de grote,
en ik was geschiedenis. Brandhout!
mijn leven voor mijn ogen passerend,
hart aan het pompen als gek. Wat een drukte!
Wat kan hij nu tegen zo een klein vogeltje hebben?
Nou, het is mooi, lief, en zacht.
Al wat hij niet is.
Oh, nee, zijn vleugel. Hij is gebroken.
Ik dacht dat er iets verkeerd was, juffrouw.
Mevr. Tuit! Ik... Dat... Wij...
Ik...
Haal je lades niet in war, lieverd.
Je geheim is veilig bij mij.
Oh, arm ding.
Hij heeft het moeilijk gehad, nietwaar ?
Hoe kunnen we helpen?
Hij is grappig met een stok onder zijn arm.
Het is 'n spalk, Barstje, om z'n vleugel stil te houden terwijl hij geneest.
Zijn veren kietelen mij.
Ben je klaar voor mij, lieverd?
Niet te warm, neen?
Ik liet het water twee keer doorlopen, lieverd.
Ik moet ook bijna elke dag het bad in, of het nu nodig is of niet.
In orde dan, hier gaan we.
Attentie. Rechte lijnen alsjeblieft.
Dat is in het gelid.
Stil allemaal, de tijd loopt.
Nu, je vraagt je zeker af waarom jullie hier allen zijn vandaag.
Wel, jullie zijn hier omdat ik je ontboden heb,
omdat, als Pendule spreekt,
dan luisteren de mensen.
Maar genoeg over mij.
Er van uitgaand natuurlijk, dat er ooit genoeg over mij te zeggen is.
Nu, zoals jullie weten, heeft de Meester verzocht...
Lumière.
Wil je ophouden met haar na te jagen?
Dat, monsieur, is het enige doel in mijn leven.
Zoals ik al zei...
Kan ik even?
Dank je.
Zoals ik al...
Dat is genoeg!
Zoals ik...
Mensen!
Mensen, mensen, mensen!
Ik begrijp het gewoon niet.
Het bestek is aan kibbelen, de borden luisteren niet naar me.
Zelfs de ganzenpâté gehoorzaamt niet.
Ja, ja, lieverd. Laat me je helpen.
Goed dan, lieverds, we moeten echt voortmaken
met onze taken.
De Meester nodigde Belle uit voor de lunch, en...
En ik tolereer niets minder dan perfectie.
Nu, het eerste punt op het agenda...
Alweer?
Mag ik?
Vooruit nu.
Opschieten, zullen we?
Borden naar de keuken voor de afwas.
Zilverwerk, vertrek maar voor een polierbeurt.
Tafellinnen, nou, haal er maar snel de kreuken uit.
Al de rest, je weet wat te doen.
Maar...maar...maar ik...
Waarom deden ze...
Wat deed je nu precies...
Het zit hem allemaal in te weten hoe je met hen praat.
Vriendelijk en zachtaardig.
Vriendelijk en zachtaardig, inderdaad.
Het is door dat vertroetel dat ze een discipline probleem kregen.
Ze moeten terug onder controle gebracht worden.
Dat hebben ze nodig, en ik heb de vaste hand
die daar kan voor zorgen.
Waar is ze?
Ik weet het niet, meneer.
Uh, hoe laat is het?
Ik weet het niet, meneer.
Je weet het niet?
Natuurlijk weet ik het.
Ik ben tenslotte, de, eh, klok, en het is precies...
Zeven minuten na twaalf.
Misschien is ze zich nog eh, aan het kleden.
Ze heeft best een betere reden dan dat.
Ziezo, heb je honger?
Ik heb honger!
Misschien dacht ze dat ik bedoelde... 12 uur vannacht? – Voor de lunch?!
Zou ik mogen voorstellen, sire, dat je geduldig blijft zitten...
Misschien een snel spelletje patience...
En wachten op het meisje...
Ik ga haar halen!
Niemand, maar dan ook niemand,
heeft de minste aandacht voor een woord dat ik zeg!
Ik zal ze eens iets laten zien.
Ik zal hier blijven zitten.
Dat ze hun plan maar een tijdje trekken zonder mij.
Misschien zullen ze dan wel luisteren naar een paar...
Kom je of niet?
Ik ben vlak achter je, sire.
Ik was even mijn schoenen aan het knopen.
En omdat ik er geen draag, duurde het wat langer dan verwacht.
Nu heb je rust nodig.
Waar blijf je?!
Oh, ja, eh.
Ik was je helemaal vergeten.
Je...was het vergeten?
Nou, ik...
Weet je, ik, eh...
De waarheid is dat ik vandaag een vogel vond, en...
Je vond een wat?
Het is een vogel. Hij was gewond.
Dat maakt geen verschil.
Er worden zo geen schepsels toegelaten in mijn kasteel.
Je ontdoet je er onmiddellijk van.
Dat doe ik helemaal niet.
Neen? Wel, natuurlijk, je...
hij heeft me nodig.
Ik zorg voor hem.
Ik gaf hem een bad, legde een verband aan, voedde hem, en...
Je moest met mij komen eten.
Hij had een ernstige wonde.
Hij heeft mijn aandacht nodig.
Ik wil die vogel mijn kasteel uit...
Maar... - Nu!
Kom terug!
Iemand moet dat ding vangen.
Ja, natuurlijk. Eh, vangen, meneer.
ik heb hem. Nee, links van je.
Nee, nee, ga aan de kant. Ginder.
Laat me grijpen.
Ik kan hem pakken.
Laat hem gerust!.
Oh, nee!
Is alles goed met hem?
Ik denk het.
Alsjebleift...
Word wakker, alsjeblieft.
Oh, laten we niet te snel...
Meester.
Dat is... prachtig.
Dat probeerde ik je te zeggen.
Wat een uitzonderlijk geluid.
De vogel mag het kasteel nooit verlaten.
Ik stop hem in een kooi in het salon.
Maar binnenkort is hij genezen.
Dan moet je je niet meer om hem bekommeren.
Je kan hem niet in een kooi zetten.
Hij moet vrij kunnen zijn.
Hij kan... voor mij zingen.
Dat laat ik niet toe!
Het komt jou niet toe om zo tegen mij te spreken.
De vogel is van mij.
Ik heb gesproken, en er is niets meer te zeggen.
Ik neem de lunch in het salon.
Hij mag dit niet doen.
Verlies de hoop niet, lieverd.
Als je die eens verliest, dan ben je alles kwijt.
Ons twaalfuurtje werd herzet naar één uur in de...
Genoeg.
Als jullie je niet kunnen gedragen, zijn je diensten niet meer gewenst.
Oh, Pendule.
Het zijn nog kinderen.
Een stelletje, eh, rakkers.
ik heb je raad niet nodig.
Naar de zilverlade, jullie, allebei.
Jullie zijn geen kasteelkaliber.
Misschien wil je ze vergezellen?
Van nu af aan, zullen de dingen zo zijn,
want ik, en ik alleen, ben bevoegd.
Wat scheelt er met je?
Waarom zing je niet?
Beetje vrolijk kijken, nu.
Dat is het.
Ik heb niet de ganse dag.
Zing nu.
Misschien... als jij zou zingen, meneer, de vogel het misschien ook deed.
Hm. Ja.
Dat is een goed idee.
Doe jij het.
Dat meen je ni... Eh, ik?
Maar ik...
Ik kan geen toon houden.
Ik weet absoluut niets over muziek,
behalve, uiteraard, hoe ik de tijd moet gadeslaan.
Zing.
Ja, zingen.
Dat is... Dat is vreselijk.
Genoeg.
Genoeg! Ga Belle halen!
Je wil is mijn bevel. Wat je hart ook maar wil,
ik zal altijd... - Ga!
Ik ga al.
Je gaat nooit voor me zingen, niet?
De Meester vraagt naar je aanwezigheid in 't salon, direct zo niet nog eerder.
Ik ben bezig.
Echt? Nou, als dat zo is, madame, en daar twijfel ik aan,
moet je meteen met mij meekomen.
Oh, goed dan.
Waarom zing je niet voor me?! Je blijft in mijn kasteel.
Het minst wat je kan doen is zingen!
Waarom schreeuw je zo tegen het arme ding, alsof je hem bezit?
Ik bevel hem te zingen. Waarom wil hij dat niet?
Omdat hij niet gelukkig is.
Denk je dat jij zou zingen als je in een kooi zat?
Hij moet me gehoorzamen!
Waarom laat je hem er niet uit?
Dan ontsnapt hij.
Kan je het hem kwalijk nemen? Ik zou the ook doen, als...
Als je hem nu eens met wat respect behandelt, dan is is blij.
En als hij blij is, dan zingt hij.
Nee! Deze vogel moet zingen voor mijn plezier, en het mijne alleen.
Dat is mijn bevel.
Je bevelen, meneer, zijn woorden en alleen maar woorden.
Ze hebben geen betekenis voor de vogel, of voor mij!
Hoe durft ze zo tegen me te spreken?
Ik kan nog nauwelijks mijn tuit voor mijn gezicht zien.
Ik zeg het je, liefje.
Wat is er met je vlam?
Geen licht van mij kan de zwarte duisternis
die over dit kasteel viel verhelderen.
Denk je dat jij zou zingen als je in een kooi zat?
De tijd is gekomen.
We moeten zien of je genezen bent.
Oké dan.
Je mag nu vrij.
Stil! Zwijg! Stop er nu mee!
Uh, misschien moet Meester zijn greep wat verstevigen
op het wezen, voor het geval dat, het wegvliegt in het kasteel, weet je.
Dat is niet nodig.
Ah, je sloeg de vechtlust uit hem, he, neen?
Nee.
Hij blijft omdat hij mij vertrouwt.
Is het niet verbazend?
Kom, kijk.
Ga nu maar. Vlieg.
Oh, mijn hemel, nee.
Ik moet hem redden.
Meester!
Ik vraag me af of, als je...eh...
de tijd hebt, je ook ons misschien kan redden?
Een minuutje, Pendule.
Oh, nee. Nee...geen probleem, echt niet.
ik ging toch nergens heen... hoop ik.
Mevr. Tuit!
Hou vol!
Ik heb niet de intentie om ongehoorzaam te zijn.
Ah, nu weet ik het weer.
Ik had die mantel moeten laten repareren.
Pendule!
Kunnen jullie me vergeven, mijn vrienden?
Ik dacht dat ik je respect kon eisen, in plaats van het te verdienen.
Ah, ik denk dat het zo heeft moeten zijn, dat ik zo aan mijn einde kom.
Alleen, hulpeloos...
En nu lijkt het dat mijn tijd om is!
Jeetje, hoe de tijd toch vliegt.
Zeer goed.
Goed gedaan.
Je ziet er prachtig uit.
Laat me je een handje helpen.
Het is je vriend.
Hij is terug gekomen.
Er hangt duidelijk liefde in de lucht.
En het begint, Lumière, met vertrouwen, met wederzijds respect.
Zoals ik altijd al zei,
alle relaties moeten stevig daarop gebaseerd zijn.
Men moet buwen op een stevige basis van vertrouwen en respect
om te kunnen bloeien en groeien, voeden en opgroeien,
altijd attent voor de noden van de ander,
en eerlijkheid.
Volledige eerlijkheid is de sleutel...